Bense burada oturuyorum,

    Hayatında ne kavuşmak için beklediği biri ne de gidecek olsa arkasından uğurlamaya gelecek biri vardı. Oysa ki bu durumdan memnundu. Gitmek istiyordu; çünkü kalp atışlarının hızına kendisinin de yetişemeyeceği o an yaklaşıyordu. Buna emindi. Önünde iki seçenek ve dolayısıyla iki hikaye vardı. Ya bir bilet alıp gidecekti ki bu yeni bir hikayeydi ya da geriye dönüp birisi ile son konuşmasını yapmaya gidecekti. Bu var olan hikayenin devamıydı.

     Trenleri nehirlere benzetirdi. Sanki onlar gibi akarlardı. Trenin ileri veya geri gidebilecek olması önemli değildi ne de olsa ikisi de aynı doğrultu içerisinde idiler. Bir nehirde iki farklı yöne yüzebilirsiniz. Nehirle beraber ya da nehire karşı. Onun için nehirle beraber yüzmek trene binerek gitmeyi, ona karşı yüzmek ise içinde bulunduğu zorlukları göğüslemesi ve çözemiyorsa kaçış yolu bulmasını çağrıştırıyordu.

     Havanın soğukluğu ve rüzgarın şiddetini arttırmasıyla uçuşan çınar yaprakları onu kendine getirdi. Ayağa kalktı ve kendi kendine söylendi:

- Birgün gideceğim.

                                                ***

-Neden bana bunu yaptın? dedi ağlamaklı.

-Ne dememi bekliyorsun? Görmüyor musun? Pişmanım işte. Halimden anlamıyor musun?

-Anlayamadığım şeyleri soruyorum zaten sana. Sana en başında olmaz dedim. Sen beni buna zorladın. Ve şimdi yapacağını yaptın.

-Özür diliyorum işte. Lütfen beni bırakma. Sana yalvarıyorum. N’olur anla beni.

-Nesini anlayayım?

-Sen de bunu yapmadın mı daha önce? Sen kendin anlattın bana. Lütfen. Lütfen düşün bir kere ne hissettiğimi.

-Sadece kısa bir cevap istiyorum senden? Neden bana bunu yaptın?

-Sadece merak.

     Uzunca baktı gözlerine. Gırtlağındaki düğüm ile hiçbir şey söyleyemeden kalakalmıştı karşısında. Merak, belki de eski dünya düzeninden gelen en kötü hissedişti. Yenilmek ya da yenilmemek biim elimizdeyken neden hep meraka yenik düşülürdü? Tarihi, insanlığı değiştirecek güç elinde yoktu. Arkasını döndü ve gitti. Evden çıkarken kapıyı çarpmak ya da çarpmamak arasında kaldı. Tabi ki çarpmayacaktı. Bu, ne derece sinirlendiğinin bir göstergesi olurdu. Oysa ki o umursamaz bir tavır takınmak istemişti. Arkasındaki buğulu sesleri sadece duyabiliyordu, algılayamıyordu. O sesler kalmasını mı istiyordu yoksa küfür müydüler? Artık önemi yoktu. Bir adım daha atmıştı yeni hayatına.

     Dışarı çıktığında ne yapması gerektiğini düşünecek zamanı kendine yaratmadan koşmaya başladı. Bu belki de en güzel koşusuydu, insanların ona bakıp bakmamalarını önemsemediği ilk koşusu…

     Durdu. Düşüncelerinin o sonsuz havuzuna bıraktı kendini; fakat düşünebildiği tek şey kendisininkinden başka bir penisin kız arkadaşının vajinasının içine girip çıkmasıydı. İşin içinde kan da olmalıydı. O, adet döneminde olmalıydı. Hiç istemese de tüm kız arkadaşlarının adet dönemlerini bilirdi. Nasıl bir sevişmeydi acaba? Kendisinden farklı ne sunmuş olabilirdi sevgilisine? Farklı bir pozisyon mu? Hayır. Penisini cinsel organına sokabilmesine kadar geçen zaman önemli idi? Bu zamanda kendisinden farklı ne sunmuştu ki aldatıcı olabilmişti? Bu kadar merak konusu olabilecek şey ne idi? Peki bunu ne önemi vardı? Ancak düşünmeden edemiyordu. Birden nefes alması gerektiğini anımsadı. İnsanlığı hiç terketmeyen varlık nefesiydi, ölene kadar. Öldükten sonrasını kim takardı ki?

-Zamanım doldu. diye düşündü.

     Üç şişe ucuz şarap alarak evin yolunu tuttu. Son bir defa yazmayı umarak adımlarını sıklaştırdı. İçinde, sadece boşluğu hissetmek için, çatı katını düşlüyordu. Orada kendi olabilirdi. Yazacaktı ve yazması gereken kendisiydi.

     Zaten yapmacık bir hayatın vardır. İnsanlar üzülmeni istediklerinde ki bunu sıkça ifade etmezler, üzülürsün. Ağlamanı söylediklerinde ağlarsın. Mutlu olmanı söylediklerinde mutlu olursun. Bir tek kendin olamazsın. Artık yenildiğinin farkına varırsın. Çaba harcamadan yenilmek nasıldır kimse senin kadar iyi bilemez. Çaba harcamana fırsat vermezler. Okul, aile, aşk ilişkileri derken girdiğin yoldan, daha doğrusu battığın bataklıktan çıkamayacak duruma gelirsin.

     Geçen hafta kötü olup olmadığını bilmediğin günler geçirdin. Bunu düşünüyorsun. İçine düştüğün büyük anlamsızlık çukurunda debelenip durdun. Aklında intihar etmenin yollarını araştırdın durdun. Beşinci kattan atlamak mı yoksa bileklerini kesmek mi? Hangisi daha güzel bir ölüm şekli? Hangisi daha güzel gözükürdü? Ancak korkak olduğun için bu yolu da seçemezsin. Tıpkı herşeyi bırakıp gitmeyi seçemediğin gibi. Korkak olduğunu bilme düşüncesi bile artık seni sinirlendirmez. Ya da nasıl his uyandırır insanın kendine itiraftan çekindiği şeyleri itiraf etmesi?

     Yazmayı bırakmıştın, unuttun mu? Ama bir yerlerden çıkmasını umuyorsun bu enerjinin? Neden sadece çatı katında ayaklarını boşluğa uzatmışken yazabiliyorsun peki? Başka bir hayat yaşayabilir misin acaba? Reel hayatta olmasa da yazdıklarında… Ama önce kusmalısın dünyaya, başlamalısın.

     Diye düşünüyordu. Ayaklarını caddenin boşluğuna doğru uzatmış kuş bakışı bakıyordu geçen arabalara. Işıklar çok güzellerdi, ancak kırmızının ki kadar değil.

Bir kadın seni öpmek ister. Dudakları, sana bıraktığında kendini, sıradan hayatlarını film şeklinde yaşadığını o hayatı yalanlamayı istercesine içtendir. Sonrası mı? Sonrası senin kasıklarının arasında yada onun kasıklarının arasında gidip gelmeler ile geçen birkaç dakika. Bu tabi sizin için. Benim için birkaç saat. Tutku için her şeyi yaparlar. Önemli olan tutkudur. Sen mi, o veya bu mu? Ne önemi var? İstedikleri hissetmek istedikleri ile sınırlıdır. Evrensel olduklarını düşünürler; ama değil, ah yaratan değil. Hepsi sadece o an hissetmek istediklerini yaşamaya çalışırlar. Sen, ben ise bir erkeklik onuru olarak kabul ederiz yaşanılanı.

Sevgilinize bakın ve düşünün, ya da sevdiğiniz herhangi bir varlığa ve ona karşı bir otobüse bakar gibi hissiz olduğunuzu farz edin. Yapamazsınız. Umarım böyle de devam edebilirsiniz.

Bu durumun getireceği yalnızlık hissini hiç sormayın. Ölümüne bir yalnızlık. Gökteki güneşe bile eşlik eden bir ay ve ya yıldızlar var. Bana ise hiçbir şey. Bom boş bir kalp, buz gibi bir ruh. Ve getirdiği ağır yük. Baş edilemez, yirmi beş yaşında yetmiş yaşında bir ruh. Ölü, kıpırtısız. Çoktan servi koruluğuna gitmeye hazır.

Aşık olmaya zorluyorum kendimi, deniyorum, çabalıyorum ama dendiği gibi kıvılcım yoksa ateş de yakamazsın. Çakmağımın gazı bitmiş ve tüm kibritler ne yazık ki ıslanmış. İçimde kıvılcım çakacak her şey yavaş yavaş yok oluşa sessiz adımlar atmış.

Geçen rüyamda eski sevgililerimden birisini gördüm. Kalbimde bir şey kıpırdatabilen ilk ve tek insandı. Uyandığımda düşündüm, bir zamanlar gerçekten seviyor muydum? Yoksa bu da bir yanılsamamıydı diye. Cevap veremedim, çünkü üstü öyle kalın bir toz tabakası ile kaplı ki. Yüzeye bakınca göremiyorsun ve içimden hiç eşelemek gelmiyor. Kendimi mi kandırmıştım o süre boyunca, sanırım hayır. Gerçekten içimde küçük bir kıvılcım çakmıştı ve orada bulunan şeyler o kadar uzun yıllardır kuruydu ki ve ardından öyle bir ateş yandı ki, aşkı yaratan bile kıskanmıştı. İçimdeki yanacak hisler bittiğinde ise ateşte yok oldu ve şimdi orada yanacak bir şey de kalmadı. Ve uzun yıllar boyunca orada yanacak bir şey olmayacak, orada yanacak bir şeyler biriktiğinde ise bu seferde kıvılcım olmayacak. Kısır bir döngü. Kuyruğunu yutan yılan gibi kendi kendimi sindiriyorum. İçeri bir şey giremediği için kendimle besleniyorum. Ve gün olacak, bendeki kaynakta tükenecek, işte o gün korkuyorum kendimden. Çok fazla.

Umarım o gün gelmez.

(Bugun sana anlattıklarımı çok güzel özetlemişsin. Tek bir şey fazla. o da o günden korkmuyorum. tasarlıyorum zaten. iyi düşünülmüş bir intihar zarif bir sanat eseridir )

Yaşamayı seçtim demiştim. Neden mi? Hissedebilişlerimi seviyorum. Çok az da olsalar, bazen uyuşturucu ile de gelseler ne farkeder ki? Ancak en iyisi sevişmek… Evet evet. Seviştiğim her an hissedebiliyorum. Hatta sevişmeye başlayana kadar geçen süreyi de seviyorum. Gözlerinin içine bakarım. O an zihnimden mesajlar gönderirim. Haykırır zihnim seni istiyorum diye. Sonra soyarım yavaşça. Her noktasını incelerim soyarken karşımdakini. Yavaş yavaş öpmeye başlarım vücudunu. Ayak parmaklarına kadar… Vajina kutsaldır ve hepsinin kendine ait kokusu vardır. Yavaşça dudaklarını ayırıp, burnumu yaklaştırırım. Kokusunu içime çekip beynime kazırım. Otuzbir çekerken işime yarar bu kokuyu düşünmek. Dilimle klitorisi ararım. Çeyrek saat oynarım onunla. Acelem yoktur benim. Uzun önsevişmeler severim. Tecavüz eder gibi sevişirim. Alkol aldıysam saatlerce sürebilir. Alkol almışsam ve boşalamıyorsam inadına uğraşırım. Kanayana kadar kamışım. Boşalışım ile susar kalırım. Her kadın, onu sadece cinsel isteklerim için kullandığımı düşünür. Oysa ki bilmezler, bilemezler, ben sadece hissizleştirilmiş tiyatro oyunuma tekrar geri dönmüşüm.

İnsan bilerek ve isteyerek şizofren olmaya karar verebilir mi? Ben verdim. Buradayım artık. İkinci dünyamda. Özgürüm. En karanlık fantezilerimi, yalanlarımı, hissedişlerimi anlatacağım. Ama şimdi değil. Önce seks yapmam lazım.